Jeśli straciłeś bliską Ci osobę w wypadku komunikacyjnym, możesz dochodzić swoich praw do świadczenia tytułem zadośćuczynienia oraz odszkodowania. Świadczenia odszkodowawcze przysługują nie tylko osobom, które w powszechnym rozumieniu były rodziną zmarłego, tj. dzieci, rodzice, rodzeństwo, ale także osobom związanym ze zmarłym na podstawie konkubinatu. W takiej sytuacji roszczeń dochodzić może małżonek, teściowa czy teść.

W trakcie dochodzenia odszkodowania po śmierci osoby bliskiej, należy wykazać pogorszenie się sytuacji majątkowej oraz rodzinnej w związku ze śmiercią tej osoby. Co przez to rozumiemy? Jeśli chodzi o sytuację majątkową, najczęściej jest to konieczność prowadzenia gospodarstwa domowego po śmierci bliskiej osoby, bez środków, które dzięki tej osobie wchodziły do wspólnoty. Do pogorszenia się sytuacji majątkowej zaliczyć możemy również konieczność rezygnacji z wykonywania czynności zawodowych, na przykład z uwagi na opiekę nad dziećmi.

Z kolei przez pogorszenie się sytuacji niematerialnej po śmierci bliskiej osoby rozumiemy między innymi pogorszenie się stanu zdrowia osoby roszczącej, np. występowanie dolegliwości kardiologicznych, psychicznych, czy też próby samobójcze. W zakres ww. warunku pozwalającemu rościć z tytułu odszkodowania zaliczamy również przymus rezygnacji z obranej ścieżki edukacyjnej, przez co utratę możliwości rozwoju. W przypadku tragicznej śmierci dziecka wyżej wymienione kryteria ulegają zmianie. Gdy osobami uprawnionymi do otrzymania odszkodowania są rodzice dziecka, brane pod uwagę jest nagłe rozerwanie więzi rodziców z dzieckiem, utrata możliwości ze strony rodziców na uczestniczenie w rozwoju swojego potomka, wiek dziecka, czy inne czynniki, które wpływają na stopień poczucia krzywdy. Do „innych czynników” wpływających na wielkość krzywdy może wpływać to, że dziecko było jedynakiem, opiekowało się rodzicami. Każda z tych okoliczności rozpatrywana jest indywidualnie.

Po tragicznej śmierci osoby bliskiej, można ubiegać się o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę – i to nawet w sytuacji, kiedy nie nastąpiło materialne pogorszenie się sytuacji życiowej najbliższych członków rodziny zmarłego. Wysokość zadośćuczynienia określana jest na podstawie długotrwałości cierpień po stracie osoby bliskiej, wiek osoby uprawnionej  do otrzymania zadośćuczynienia, stopień pokrewieństwa czy wpływ śmierci na funkcjonowanie rodziny poszkodowanego. Mamy tutaj na myśli pozaekonomiczne przesłanki, takie jak brak wsparcia członka rodziny w opiece nad dzieckiem czy w wykonywaniu prac domowych, które były jego obowiązkiem. Pod uwagę należy wziąć tu także przeżywanie traumy, brak motywacji do działania, skutkujące pogorszenie sytuacji życiowej osoby uprawnionej.

Świadczeń odszkodowawczych dochodzimy od ubezpieczyciela, u którego właściciel pojazdu, którym poruszał się sprawca tragicznego wypadku posiadał ważną polisę odpowiedzialności cywilnej. W przypadku, gdy pojazd sprawcy nie posiadał ważnego ubezpieczenia OC lub sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia i nie został wykryty, świadczeń dochodzić możemy od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Termin dochodzenia roszczeń w zakresie świadczenia tytułem odszkodowania oraz zadośćuczynienia jest dosyć długi, ponieważ wynosi 20 lat. Od kiedy liczymy termin, aby uniknąć przedawnienia? Od wydania wyroku skazującego sprawcę zdarzenia bądź wydania postanowienia o niewykryciu sprawcy zdarzenia.

Marta Misiaszek